×

Notice

Please enter your DISQUS subdomain in order to use the 'Disqus Comments (for Joomla)' plugin. If you don't have a DISQUS account, register for one here

வஹாபி இஸ்லாம் தோற்றமும் வளர்ச்சியும் - 7

Saturday, 01 February 2014 00:00 Written by  font size decrease font size decrease font size increase font size increase font size

பாரதத்தில் வஹாபியம் கோலோச்சிய வரலாறு இஸ்லாமியப் படையெடுப்பில் இருந்து தொடங்குகிறது. வஹாபியம் என்ற பெயர் இல்லாத போதும் பிற மதத்தினரைச் சகித்துக் கொள்ளக்கூட மறுத்த இஸ்லாமிய அடிப்படைவாத வெறிபிடித்த கும்பல் ஹிந்துஸ்தானம் என்றும் அறியப்படும் பாரதத்தின் மீது படையெடுத்துக் கொள்ளையடிப்பதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தது. பாலைவனத்தின் வறட்சியில் தவித்தவர்களுக்கு வளமிக்க சிந்துப் பிரதேசத்தின் மீதும் அதைத் தாண்டிய வளம் கொழிக்கும் ஹிந்துஸ்தானத்து பூமி மீதும் பெரும் ஆசை இருந்து வந்தது.

 

காலிஃபாக்கள் பலரும் எகிப்து பாரசீகம் என்று வென்று கொண்டிருந்தபோதும் ஹிந்துஸ்தானத்தை வெல்லவேண்டும் என்ற தீராத வெறி கொண்டிருந்தனர். இந்த பூமியின் வளமும், மக்களின் செல்வச் செழிப்பான வாழ்வும் அவர்களின் கண்களை உறுத்தியப்படியே இருந்ததாலும், உலகெங்கிலும் இஸ்லாம் என்ற மார்க்கக் கடமை காரணமாகவும் படையெடுப்புகள் நிகழ்ந்த வண்ணம் இருந்தன. ஹிந்துஸ்தானத்தின் மீதான பெரிய அளவிலான முதல் இஸ்லாமியப் படையெடுப்பு பொது ஆண்டு 664ல் உமையத் வம்சாவழியின் காலிஃபாக்களின் காலத்தில் நிகழ்ந்தது. தென் பஞ்சாபின் மூல்தான்  பகுதியை அபு சையத் என்று அழைக்கப்பட்ட அல் முஹல்லப் இப்ன் அபி சுஃப்ராஹ் என்ற இராணுவத் தளபதியின் தலைமையில் நடந்தது. இந்தப் படையெடுப்பின் நோக்கம் நாடுபிடிப்பதல்ல.  செல்வத்தைக் கொள்ளையடிப்பதும், மனிதர்களை அடிமைகளாகப் பிடித்துச் செல்வதுமே நோக்கமாக நடந்த இந்தப் படையெடுப்பு பெருஞ்செல்வத்தைப் பறிகொடுத்தும், பல்லாயிரம் ஆண்கள் கொல்லப்பட்டும், அவர்களது மனைவி மக்கள் அடிமைப்பட்டும் சென்ற சோக வரலாற்றைக் கொண்டது.

 

அதன் பிறகு பொது ஆண்டு 712ல் முகமது பின் காசிம் என்கிற காலிஃபாவின் தளபதி சிந்துப் பகுதியைக் கைப்பற்றி ஹிந்துக்களை முஸ்லிம்களாக்குவதை இறைக்கடமையாகச் செய்தான். போரிடத் தகுதியான வயதில் இருந்த ஆண்கள் கொல்லப்பட்டனர். பெண்களும் குழந்தைகளும் அடிமைகளாகப் பிடித்துச் செல்லப்பட்டனர். அவர்கள் முஸ்லிம்களாக மாற்றப்பட்டனர். ஆயிரக்கணக்கான ஹிந்து ஆலயப் பூசாரிகள், பண்டிதர்கள் கொல்லப்பட்டனர். இவற்றை சாச் நாமா என்ற அரபு நூலின் வாயிலாக அறியலாம். மேலும் அந்நூலில் சிந்துப் பகுதியை அராபியர்கள் எப்படியெல்லாம் கொள்ளையிட்டனர் என்றும் இறுதியாக எப்படிக் கைப்பற்றினர் என்றும் கூறப்பட்டுள்ளது.

 

சிந்துப் பகுதியை ஆண்ட ராஜா தஹிர் என்ற அரசன் ஆண்டுவந்தார். அவர் உள்நாட்டு விவகாரம் ஒன்றில் ஏற்பட்ட போரில் தனக்கு உதவ அலாஃபி என்ற அராபிய கூலிப்படைத் தலைவனின் உதவியை நாடினார். இந்த அலாஃபி உமையத் காலிஃபாவால் விரட்டப்பட்டவன். இவனது உதவியுடன் ராஜா தஹிர் உள்நாட்டுக் கலவரத்தை அடக்கினார். இந்த உதவிக்காக அவர்களை அரசவையில் முக்கியத்துவம் கொடுத்துக் கொண்டாடினார். காலிஃபாக்கள் பாரசீகத்தின் மீது போர் தொடுத்தப் போது பாரசீகத்துக்கு ஆதரவாகத் தன் படைகளை அனுப்பினார் ராஜா தஹிர். இதில் கோபமுற்ற காலிஃபா பாரசீகப்
போருக்குப் பின் சிந்துவைப் பிடிக்கப் படைகளை ஏவினான். இதில் முதல் படையெடுப்பில் பாதில் பின் துஃப்ஹா என்ற அரபுத் தளபதியை போரில் ராஜா தஹிர் வெற்றி கொண்டார்.

 

இரண்டாவது படையெடுப்பு முகமது பின் காசிம் தலைமையில் நடந்தது. அவன் தந்திரமாக சுற்றியுள்ள பல சிற்றரசுகளைத் தன்வசம் கொண்டுவர முயன்றான். அந்த முயற்சி பலிக்காத போது முந்தைய போர்களில் தண்டிக்கப்பட்டவர்களும் அடிமைகளும் இந்தப் போரில் உதவினால் மன்னிப்பும் விடுதலையும் பெறுவார்கள் என்று அறிவித்தான். இதனால் ராஜா தஹிருக்கு மிக நெருக்கமான தளபதியாக இருந்த அலாஃபியும் அவனது படையும் இந்தப் போரில் கலந்து கொள்ளாது காசிம் தலைமையிலான காலிஃபாவின் படைகளுக்குத் துப்புக் கொடுத்துவிட்டுத் தப்பிச் சென்றன.

 

இப்போரில் ராஜா தஹிர் மாண்டு போனார். அவரது மனைவியும் போரில் மாண்ட மற்ற அரச குடும்பத்தாரின் பெண்களும் தீக்குளித்தனர். தீக்குளிக்காத பெண்களை காசிம் அடிமைப் பெண்களாகக் கொண்டு சென்று அரேபியாவிற்கு அனுப்பினான். அதன் பிறகு சிந்துவைத் தாண்டி பஞ்சாப் பகுதியில் படையெடுத்தான் காசிம். காஷ்மீரத்து லலிதாதித்யனும், கன்னோஜியின் யசோவர்மனும் அவனைத் தோற்கடித்து சிந்துவைத் தாண்டி மேற்கே விரட்டினர்.

 

ஆனால் காலிஃபா முதலாம் வலீத் மரணத்துக்குப் பிறகு, காசிம் பாஸ்ராவுக்கு அழைக்கப்பட்டு அங்கே கைது செய்யப்பட்டான். புதிய காலிஃபாவின் ஆட்களை முன்பு அவன் கொலை செய்த குற்றத்துக்காக அவன் சிறையில் அடைக்கப்பட்டு கண்கள் பொசுக்கப்பட்டு கடும் சித்திரவதைக்கு ஆளாக்கப்பட்டுக் கொல்லப்பட்டான்.

 

இதன் பிறகு சில அராபியப் படையெடுப்புகள் நிகழ்ந்த போதும், பொது ஆண்டு 738ல் முதலாம் நாகபட்ட மன்னனும் சாளுக்கிய இரண்டாம் விக்கிரமாதித்தனும் மேவார் மன்னன் ராவலின் படைகளுடன்  இணைந்து இஸ்லாமியப் படையெடுப்பாளர்களைக் கடுமையாகத் தாக்கி விரட்டினர். 25000 முதல் 30000 வீரர்களுடன் களம்கண்ட ஹிந்துஸ்தானத்து வீரர்கள் 50000 முதல் 60000 அரபு வீரர்களைக் கொண்ட படையைத் தோற்கடித்து அவர்களின் தலைவன் ஜுனைத் என்பவனையும் பல உபதளபதிகளையும் கொன்றனர். இதில் தோற்றோடிய அரபுப் படையினர் ஆங்காங்கே உள்ளூர்ப் படைகளாலும் தாக்கப்பட்டு கடும் இழப்புக்களின் இடையே சிந்து நதியைக் கடந்து தப்பினர். இது குவாலியர் கல்வெட்டுக்களில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.

 

சுலைமான் என்ற அரபு வரலாற்றுப் பதிவாளர் எழுத்தில் இவ்வாறு கூறப்பட்டுள்ளது “குர்ஜர பிரதிஹர மன்னன் நாகபட்டன் புதிதாகப் பட்டத்துக்கு வந்தவன். அவனது வம்சத்தில் அவனே முதல் பேரரசன். ஆனால் அவனைத் தோற்கடிப்பது அவ்வளவு எளிதாக இல்லை. அரபு மன்னர் சிறந்த அரசர் என்று அவன் மதித்தப் போதும் அவருக்கு எதிரியாகவும் இருந்தான். இந்திய அரசர்களிலேயே இஸ்லாமுக்கு எதிரான மிகப் பெரிய எதிரி இவனே. இவனது படைபலம் மிகப்பெரியது. பெரும் எண்ணிக்கையில் குதிரைகளும், ஒட்டகங்களும், யானைகளும் கொண்ட படையுடன் இருந்தான்.
Radhey Shyam Chaurasia (2002). History of Ancient India: Earliest Times to 1000 A. D.. Atlantic Publishers & Distributors. p. 207. ISBN 81-269-0027-X,ISBN 978-81-269-0027-5.

 

இதன் பிறகு ஜுனைதின் வாரிசான தமீம் பின் சையது படையெடுப்புகள் நிகழ்த்தியபோதும் கன்னோஜி மன்னனும் நாகபட்ட மன்னனும் இணைந்து அவனை சிந்துவுக்கு அப்பால் விரட்டியடித்தனர். சிந்துப் பகுதியில் இருந்த அராபியர்கள் இந்தத் தோல்வியில் இருந்து மீள கிட்டத்தட்ட 60 ஆண்டுகாலம் பிடித்தது. 9ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் பாஷார் என்ற இஸ்லாமிய ஆட்சியாளர் சிந்துவைத் தாண்டிப் படையெடுத்து வந்து தோற்றோடினார். காலிஃபாக்கள் கடல் மார்க்கமாக அனுப்பிய பெரும்படை கத்தியவார் மன்னரால் தோற்கடிக்கப்பட்டது.

 

இதன் பிறகு காலிஃபாக்கள் ஹிந்துஸ்தானத்தை வென்று ஆளவேண்டும் என்ற எண்ணத்தையே விட்டுவிட்டனர் என்று அரபு வரலாற்றாளர்கள் பதிவு செய்துள்ளனர். சிந்துப் பகுதியில் இருந்த அராபியர்கள் அங்கேயே தங்கிவிட்ட போதும் ஹிந்துஸ்தானத்தின் மீது படையெடுப்பதை விட்டுவிட்டுத் தங்களுக்குள்ளேயே இரு பிரிவுகளாகப் பிரிந்து போய்ச் சண்டையிட்டுக் கொண்டும், குர்ஜர பிரதிஹார மன்னர்களுக்குக் கப்பம் கட்டும் சிற்றரசுகளாகவும் இருந்துவந்தனர்.
Panchānana Rāya (1939). A historical review of Hindu India: 300 B. C. to 1200 A. D.I.M.H. Press. p.125.

 

இதன் பின்னர் கஜினி, கோரி முகமதுக்கள், இன்னபிற இஸ்லாமியப் படையெடுப்பாளர்கள் செய்த கொடூரங்களின் பதிவுகள் வரலாற்று ஆய்வு நூல்கள் பலவற்றில் பதிவாகி உள்ளன. வரலாற்றை உற்று நோக்குங்கால் நமக்குத் தெரிவது பொது ஆண்டு 1000 முதல் 1500 வரை ஹிந்துஸ்தானத்தில் ஹிந்துக்களின் எண்ணிக்கையில் கிட்டத்தட்ட 8 கோடி குறைந்து போனது. 20 கோடி மக்கள் தொகை கொண்ட அன்றைய ஹிந்துஸ்தானத்தில் 8 கோடி குறைந்தது அதுவும் போரில் மடிந்துபட்டுப் போனதும், அடிமைகளாக மதமாற்றம் செய்யப்பட்டும் குறைந்தது என்பது பெருங்கொடூரம்.

Growth of Muslim Population in Medieval India (1000-1800) K.S.Lal, 1973.
Sarkar, Jadunath. How the Muslims forcibly converted the Hindus of India, Pakistan and Bangladesh to Islam.
Durant, Will. "The Story of Civilization: Our Oriental Heritage" (page 459).

 

இந்த இஸ்லாமியப் படையெடுப்புகளால் நடைபெற்ற அவலங்களைச் சொல்லப் போனால் அது ஒரு நெடிய சோகக் கதை. ஆனால் நம் வரலாற்றாசிரியர்கள் அத்தனை ஆக்கிரமிப்பாளர்களின் புகழையும் பாடிக் கொண்டிருப்பதிலேயே புளகாங்கிதம் அடைகிறார்கள். காரணம் அவர்களில் சிலர் ஆக்கிரமிப்பாளர்களின் வழித்தோன்றல்கள், மற்றவர்கள் ஆக்கிரமிப்பாளர்களைத் துதிபாடி வயிறு வளர்ப்பவர்கள். படையெடுத்து வென்ற பின் இஸ்லாமியர்களால் நடத்தப்பட்ட அக்கிரமங்களைப் பற்றி வரலாற்றுப் பாடங்களில் பேசப்படுவதே இல்லை. கஜினி முகமது விடாமுயற்சிக்கு உதாரணம் என்பதில் தொடங்கி பல பொய்கள் கட்டவிழ்க்கப்பட்டுள்ளன. ஆகவே இஸ்லாமியப் படையெடுப்பும் இஸ்லாமிய ஆட்சியும் செய்த கொடூரங்களின் விவரங்களைச் சுருக்கமாகப் பார்த்துவிடலாம். அப்போது தான் வஹாபியத்தின் வீரியமும் இஸ்லாம் என்பது ஏன் எச்சரிக்கையோடு தூரத்தில் வைக்கப்படவேண்டிய கொடிய நஞ்சு என்றும் புரியும்.

Read 1241 times
Rate this item
(3 votes)
Last modified on Wednesday, 06 August 2014 10:10

Email This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

Leave a comment