×

Notice

Please enter your DISQUS subdomain in order to use the 'Disqus Comments (for Joomla)' plugin. If you don't have a DISQUS account, register for one here

வஹாபி இஸ்லாம் தோற்றமும் வளர்ச்சியும் - 8

Saturday, 08 February 2014 00:00 Written by  font size decrease font size decrease font size increase font size increase font size
இந்த வரலாறு குறித்துப் பார்க்கையில் வேறு இரு பதங்களுக்குப் பொருள் தேடி அறியவேண்டியது அவசியமாகிறது. ஹர்பிக்கள் மற்றும் திம்மிகள். ஏனெனில் இந்த இஸ்லாமியப் படையெடுப்பாளர்களின் அடிப்படைக் கொள்கை கீழ்க்கண்டவாறு வரையறுக்கப்படுகிறது.
 
 
"ஹர்பிக்களைக் கொல்லுங்கள். அவர்களது பெண்டு பிள்ளைகளை அடிமைகளாகப் பிடித்துவாருங்கள். நம்மிடத்தே அவர்களைச் சிறைவையுங்கள். எதிர்க்காதவர்களை கொல்லாதீர்கள். அவர்களுக்கு அடைக்கலம் அளியுங்கள். அவர்களை திம்மிகள் என்று அறிவித்து ஜிஸியா அல்லது கராஜ் வரி விதித்துப் பாதுகாத்து வாருங்கள். அவர்கள் இஸ்லாமை ஏற்காவிடினும் இஸ்லாமிய ஆட்சியையும் சட்டத்தையும் மதித்து ஏற்று நடத்தல் அவசியம்."
 The Chach-Nama. English translation by Mirza Kalichbeg Fredunbeg. Delhi Reprint, 1979 Online version, last accessed 30 September 2006
 
 
ஹர்பிக்கள் (முஸ்லிம் அல்லாத திம்மிகளும் அல்லாதவர்கள். தார் அல் ஹரப் பகுதிகளில் வசிப்பவர்கள்) இஸ்லாமிய நாடுகளுக்கு வந்து போவதற்கு அமன் என்கிற பாதுகாப்பு ஆவணம் மிக அவசியம். இவரால் இஸ்லாமிய தேசத்தில் இஸ்லாமுக்கு எதிராக எதுவும் நடக்காது என்று சான்று கூறும் ஆவணம் அது. ஆனால் வரும் அந்த மனிதரின் பாதுகாப்புக்கு இஸ்லாமிய தேசம் உத்தரவாத ஆவணம் ஏதும் தராது.
 
 
"ஹர்பிக்களின் சொத்துக்கும் இரத்தத்துக்கும் பாதுகாப்பு தேவையில்லை. இவர்கள் இஸ்லாமுக்கு எதிரானவர்கள். இஸ்லாமை எவ்வகையிலும் ஏற்காதவர்கள். இஸ்லாமிய மேன்மையையும் ஆதிக்கத்தையும் எதிர்த்துப் போரிடுபவர்கள். ஆகவே தங்கள் இரத்தம் சொத்து ஆகியவற்றின் பாதுகாப்பை அவர்கள் இழக்கிறார்கள்" என்று யூசுஃப் அல் கரதாவி என்கிற எகிப்திய மார்க்க அறிஞர் கூறியுள்ளார். 
 
 
இவர் இஸ்லாமிய சட்டம், இஸ்லாமிய வழக்கங்கள், இஸ்லாமிய மார்க்க சிந்தனை ஆகியவை குறித்து 120 புத்தகங்கள் எழுதியுள்ளார். அல்ஜசீரா தொலைக்காட்சியில் ஷரியா சட்டம் குறித்து விளக்கம் அளித்து பிரபலமானவர். http://en.wikipedia.org/wiki/Yusuf_al-Qaradawi
 
 
"ஹர்பிக்களைக் கொல்வது சரியே. ஏனென்றால் அவர்கள் இஸ்லாமியப் பிரதேசங்களை பிழைபட்டதாக ஆக்குகிறார்கள்" என்று அலி கோமா என்ற எகிப்திய இஸ்லாமிய மார்க்க அறிஞர் கூறியிருக்கிறார்.
 
 
திம்மிகள் என்போர் இருப்பதற்கு வரி கொடுப்போர் ஆவர். இவர்கள் இஸ்லாமிய சட்டத்துக்குக் கட்டுப்பட்டு விதித்த வரியைக் கட்டிவிடவேண்டும். இவர்களுக்கு நிலம் தொழில் உள்ளிட்ட உரிமைகள் உண்டு. ஆனால் இஸ்லாமியர்களுக்கு வழங்கப்படும் உரிமைகள் அனைத்தும் இவர்களுக்குக் கிடையாது. இவர்கள் இரண்டாந்தரக் குடிமக்களாக நடத்தப்பட்டனர்.
Khadduri, Majid (2010). War and Peace in the Law of Islam. pp. 196–198. ISBN 9781616190484.
 
 
இஸ்லாமிய ஆட்சியில் திம்மிகள் பொருளாதாரக் காரணங்களுக்காக அனுமதிக்கப்பட்டனர். விவசாயம், வியாபாரம் ஆகியவற்றைக் கவனித்து அரசு விதிக்கும் தொழில் வரியும் தலைவரியும் செலுத்தி அரசின் பொருளாதாரம் வலுப்பெற அவர்கள் காரணமாயினர். அவர்களுக்குக் கிடைத்த ஒரே சலுகை தங்கள் மதப் பழக்கவழக்கங்களைத் தங்கள் வீட்டுக்குள் பின்பற்றிக் கொள்ளலாம் என்பதே. பொது இடங்களில் தங்கள் மதம் குறித்துப் பேசினாலோ கொண்டாடினாலோ தண்டனை உண்டு.
Hodgson, The Venture of Islam Vol 2, 1961, pp. 555–556.
 
 
திம்மிகள் தங்கள் மதப் பழக்க வழக்கங்களை முஸ்லிம்கள் மனம் நோகாதபடி செய்து கொள்ளலாம் என்று அனுமதிக்கப்பட்டனர். முஸ்லிம்கள் எதிர்த்தால் விட்டுவிடவேண்டும். இல்லையெனில் இஸ்லாமை அவமதித்த குற்றத்துக்காக தண்டிக்கப்படுவர். ஊருக்குள் குதிரையிலோ வண்டிகளிலோ செல்ல திம்மிகளுக்கு அனுமதியில்லை. தங்கள் வீட்டுக் கதவுகளில் ஆட்சியாளர்களின் கட்டளைப்படி சின்னங்களை இட்டு வைத்துக்கொள்ளவேண்டும். திம்மிகள் தங்கள் பிரச்சினைகளை இஸ்லாமிய சட்டத்தின்படி இல்லாமல் தங்களுக்குள்ளேயே பஞ்சாயத்து முறையில் பேசித்தீர்த்துக் கொள்ளலாம். இதில் அரசு தலையிடாது. ஆனால் ஊர்ப்பாதுகாப்புக்காக ஒவ்வொரு ஊரிலும் ஒரு முஸ்லிம் படை இருக்கும். அதற்கு திம்மிகள் வரி செலுத்தவேண்டும்.
Al-Tabari, Ta'rikh al-Rusul wa 'l-Muluk, translated in Stillman (1979), p. 167.
 
 
ஜிஸியா மற்றும் கராஜ் வரிச்சுமை தாளாமல் பல திம்மிகள் முஸ்லிம்களாக மாறினர். இது குறித்துக் கவலை கொண்ட உலமாக்கள் திம்மிகளுக்கு வரிச்சுமையைக் குறைத்து அவர்களது தேவைகளைக் கவனித்துக் கொள்ளும் பணம் போக மற்றவற்றை வரியாக வசூலித்தால் போதும் என்று தீர்ப்பளித்தனர். இது திம்மிகள் குறித்த மார்க்க அறிஞர்களின் மனிதாபிமானப் பார்வை என்று போற்றப்பட்டது.
Lewis (1984), p. 17–18; Stillman (1979), p. 18
 
 
இந்நிலையில் இஸ்லாமியப் படை சிந்துப் பகுதியைப் பிடித்த கதைக்கு மீண்டும் வருவோம். முகமது பின் காசிம் சிந்துவை வென்றதும் அங்கே தன் ஆட்சியை நிறுவி மேற்கண்ட முறையில் திம்மிகளைக் குறித்த சட்டதிட்டங்களை இயற்றினான். இதற்காக பாஸ்ராவைச் சேர்ந்த அரபு ஆளுநர் ஹஜ்ஜஜ் அவனை மிகவும் கடிந்து கொண்டார். அவரைச் சமாதானப்படுத்த மூல்தான் நகரின் ஆதித்யன் கோவில் என்று அறியப்பட்ட சூரியக் கடவுளின் கோவிலைக் கொள்ளையிட்டான் காசிம்.
 
 
இந்தக் கோவில் கிருஷ்ண பரமாத்மாவின் காலத்துக்குப் பின் ஜாம்பவதிக்கும் அவருக்கும் பிறந்த அவரது வாரிசான சாம்பனால் கட்டப்பட்டது. யதுகுலத்தின் வீழ்ச்சிக்குப் பின் தொழுநோயால் பாதிக்கப்பட்ட சாம்பன் சூரியனுக்குக் கோவில் கட்டி வணங்கித் தொழுது நோயில் இருந்து விடுபட்டான் என்பது வரலாறு. ஆகவே இக்கோவிலில் அருள்பாலிக்கும் சூரியக் கடவுள் நோய் தீர்க்கும் வரப்பிரசாதி என்று கொண்டாடப்பட்டார்.
 
 
கிரேக்கப் படையெடுப்புக் காலத்தில் இருந்தே இங்கே இருப்பதற்கு கிரேக்க வரலாற்றுக் குறிப்புகள் உள்ளன. சீன யாத்திரிகர் யுவான் சுவாங் இக்கோவில் பற்றிக் குறிப்பெழுதி வைத்துள்ளார். இக்கோவிலைக் கொள்ளையிட்டு பெரும் செல்வத்தை அரேபியாவுக்கு அனுப்பிய காசிம் கோவிலின் மூல விக்கிரகத்தை விட்டு வைத்தான், அதற்குப் பூஜைகள் செய்ய அனுமதித்தான். ஆனால் கோவில் பணியாட்கள் பலரையும் கொன்று அவர்களுக்கென்று இருக்கும் வருமானத்தை அரசுக்கு எடுத்துக் கொண்டான். கோவிலின் மூல விக்கிரகத்தின் கீழே பசுவின் மாமிசத்தைக் கட்டித் தொங்கவிட்டு அவமதித்தான்.
Islamic culture, Volume 43. Islamic culture Board. 1963. p. 14.
Al-Balādhurī. Futūh al-Buldān. p. 427.
 
  
தேக்குமரத்தால் ஆன விக்கிரகத்துக்கு சிவப்பு ஆடை அணிவித்து கண்களில் இரு பவளங்களைக் கொண்டு அலங்கரித்த சிலை அது. கோவில் பூஜைகளையும் வழக்கம் போல அனுமதித்தான் காசிம். காரணம் ஹிந்து மன்னர்கள் இவன் மீது படையெடுத்தால் சூரியக் கோவிலை இடித்துவிடுவதாக மிரட்டுவான். அப்படி ஒரு முறை மிரட்டிய போதும் பணியமறுத்த மன்னனைப் பணியவைக்க கோவிலுக்கு அருகே ஒரு மசூதி கட்டினான். ஹிந்து மன்னர்கள் கோவிலைக் காப்பாற்ற இவன் மீது படை எடுக்காது இருந்தார்கள்.
Wink, André (1997). Al- Hind: The slave kings and the Islamic conquest. 2, Volume 1. BRILL. pp. 187–188. ISBN 9789004095090.
 
 
 10ஆவது நூற்றாண்டில் இஸ்மாயிலி படைகள் இந்தக் கோவிலையும் மூல விக்கிரகத்தையும் உடைத்தெறிந்தனர். அந்த இடத்தில் புதிய மசூதியைக் கட்டினர். கஜினி முகமது தன் காலத்தில் காசிம் கட்டிய மசூதியைப் புதுப்பித்தான். இவன் காலத்திலிருந்து இந்துக்கள் யாரும் சூரியக் கோவிலுக்கு வரவில்லை. ஏனென்றால் அது அங்கே இல்லை என்று அல் பரூனி என்ற இஸ்லாமிய அறிஞர் எழுதி வைத்துள்ளார்.
Sachau. Alberuni's India, I. pp. 116–117.
Read 1231 times
Rate this item
(0 votes)
Last modified on Wednesday, 06 August 2014 10:11

Email This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

Leave a comment