×

Notice

Please enter your DISQUS subdomain in order to use the 'Disqus Comments (for Joomla)' plugin. If you don't have a DISQUS account, register for one here

தங்கமான கையிருப்பு

கட்டுரையாளர் - -  திரு.எஸ்.குருமூர்த்தி, அரசியல் மற்றும் பொருளாதாரத் துறை நிபுணர்

 

தங்கத்தின் இறக்குமதிக்கு எதிராக போர் தொடுத்து வரும் நிதியமைச்சர் ப. சிதம்பரம் அவர்கள், அண்மையில் நடப்பு நிதியாண்டு 2013-14ல் தங்கத்தின் இறக்குமதிகள் கட்டுப்படுத்தப்படும், என்று கூறினார்.  இந்த தெய்வீக உலோகத்தின் இறக்குமதியைக் கட்டுப் படுத்தியதில் வெற்றி கிடைத்து விட்டது போல பறைசாற்றிக் கொண்டார். இந்தக் கூற்று உண்மையா? இதன் பின்னணியில் நடந்து கொண்டிருப்பது என்ன?

 

ஜனவரி-மார்ச் 2013 காலாண்டில் இந்தியாவின் தங்க இறக்குமதிகள் 5.7 விழுக்காடு என்ற அளவு குறைந்து 215 டன்களாக ஆனது; ஆனால் உலக தங்க குழு, world gold council, WGCயின் அறிக்கையின்படி அதே காலாண்டில் தங்கத்தின் தேவை 27 விழுக்காடாக, அதாவது 256 டன்களாக உயர்ந்தது என்று தெரிவிக்கிறது. இந்தியாவின் தங்கத் தேவை அடுத்த காலாண்டில் மேலும் 310 டன்களாக உயர்ந்தது, இறக்குமதிகள் 328 டன்களைத் தொட்டது என்பது பத்தாண்டுகளில் அதிகபட்சமாக விளங்கியது (Business Line, August 15, 2013)

 

தங்கத்தின் இறக்குமதி மீதான சுங்கத் தீர்வையை, 2013ம் ஆண்டு தொடக்கத்தில் 2 சதவீதமாக இருந்ததை நிதியமைச்சர் 8 சதவீதமாக ஜூன் மாதத்திலும், 10 சதவீதமாக ஆகஸ்ட் மாதத்திலும் உயர்த்தினார். மேலும் அளவு ரீதியான கட்டுப்பாடுகளையும் அரசாங்கம் அமல் படுத்தியது. தங்கத்தின் இறக்குமதிகள் மே மாதம் 164 டன்களிலிருந்து ஜூன் மாதம் 31 டன்களாகவும், ஜூலை மாதத்தில் 48 டன்களாகவும், ஆகஸ்ட் மாதம் 12 டன்களாகவும், செப்டம்பர் மாதத்தில் 11 டன்களாகவும் குறைந்தது, அதுவே கூட அக்டோபர் மாதத்தில் 24 டன்களாக அதிகரித்தது. ஆனால் தங்கத்தின் தேவை மட்டும் குறையவில்லை. இறக்குமதிகளின் வீழ்ச்சியையும் தாண்டி, தங்கத்திற்கான தேவை, ஜனவரி-மார்ச் காலாண்டில் 256 டன்களாக இருந்தது, ஏப்ரல்-ஜூன் 2013 காலாண்டில் 310 டன்களாகவும், 3வது காலாண்டில் 300 டன்களாகவும் நிலை பெற்றிருந்தது. (WGC, அக்டோபர் 8, 2013) தேவை 300 டன்களாக 3வது காலாண்டில் இருந்த நிலையிலும், இறக்குமதி என்னவோ 70 டன்களாகவே இருந்தது. பின்னர் யார் இந்த பற்றாக்குறையை நிறைவு செய்தார்கள்? இதற்கான பதிலை அளிக்க தீர்க்கதரிசனம் படைத்த முனிவர் வர வேண்டும் என்ற தேவையெல்லாம் இல்லை. தங்கத்தைக் கடத்துபவர்கள் 1990களில் தங்கள் கடையை மூடினார்கள்; அவர்கள் தங்கள் வியாபாரத்தை தூசி தட்டி, புது பொலிவு கொடுத்திருக்கிறார்கள் - அதிகார பூர்வமான தங்க இறக்குமதியின் இடத்தை கடத்தப்பட்ட தங்கம் பிடித்தது.

 

ஜூன் - ஜூலை 2013ல் தங்கத்தின் இறக்குமதி அடைந்த வீழ்ச்சி அரசுக்கு நிறைவை அளித்தாலும், ஆகஸ்ட் மாத இடைப்பகுதியில் WGCயின் மேலாண் இயக்குனர் marcus grub, அரசின் இந்த செயல்பாடுகள் தங்கத்தின் இறக்குமதியை லாபகரமாக மட்டுமே ஆக்குவதாக எச்சரிக்கை விடுத்தார். 2013ம் ஆண்டு வாக்கில் இந்தியாவுக்குள் கடத்தப்படும் தங்கத்தின் அளவு 200 டன்களை எட்டும் என்று கணித்த அவர், அரசின் இந்த செயல்பாடுகள் தங்கத்தின் தேவையை எந்த வகையிலும் பாதிக்காது என்றும், அது ‘’கலாச்சார ரீதியானது’’, ‘’சொத்து சேமிப்பு’’ குறித்ததென்றும், ‘’குடும்பத்துக்காகவும் மனைவிக்காகவும்’’ மட்டுமல்லாமல், ‘’பண்டிகைகள், திருமணங்கள்’’ தொடர்புடையது என்றும் தெரிவித்தார். (International Business Times, September 19, 2013) நம்முடைய வல்லுனர்களை விடவும் கூட marcus grubக்கு இந்தியாவைப் பற்றி நன்கு தெரிந்திருக்கிறது. இதே International Business Times மீண்டும் அக்டோபர் 31, 2013ல், அதிகார பூர்வமான தங்க சப்ளைகளில் ஏற்பட்டிருக்கும் பற்றாக்குறையை கடத்தல்காரர்கள் ஈடு கட்டியிருக்கிறார்கள் என்றும் தெரிவித்தது. இந்தக் கடத்தல் தங்கம் ‘’துபாய், சிங்கப்பூர், பங்ளாதேஷ்’’ ஆகிய இடங்களிலிருந்து வருவதாக Indian jeweller Titan னின் மேலாண் இயக்குனர் Bhaskar bhat, financial times பத்திரிக்கைக்கு அளித்த பேட்டியில் தெரிவித்தார்.

 

தங்கக் கடத்தல் தொடர்பான தெளிவான அறிகுறிகள் அமலாக்கத் துறை அதிகாரிகளால் கடந்த வாரம் வெறும் 3 நாட்களில் கவனிக்கப்பட்டதைப் பாருங்கள். நவம்பர் மாதம் 7ம் தேதி 2013ம் ஆண்டு, ஹைதராபாத் புதிய விமான நிலையத்தில் ஒரு நபர் தனது உள்ளாடைகளில் தங்கக் கட்டிகளை வைத்திருந்த நிலையில் பிடிபட்டிருக்கிறார்; அடுத்த நாளே நவம்பர் 8ம் தேதி, 20களில் இருக்கும் இரண்டு பெண்கள், தலா ஒரு கிலோ எடை இருக்கும் 3 தங்க செங்கற்களை தங்கள் முதுகுகளில் கட்டிக் கொண்டிருந்த நிலையில், கோழிக்கோடு விமான நிலையத்தில் கைது செய்யப்பட்டார்கள்; 3வது நாளான நவம்பர் மாதம் 9ம் தேதியன்று 19 கோடி ரூபாய்கள் பெறுமானமுள்ள இந்த விலை மதிப்பான உலோகம் 58 கிலோக்கள், கோல்காத்தாவுக்கு பயணிக்கவிருந்த ஒரு வாகனத்தில் இருந்து பறிமுதல் செய்யப்பட்டதாக நவம்பர் மாதம் பத்தாம் தேதி 2013 அன்று வெளிவந்த The Business Standard நாளிதழ் தெரிவித்தது.

 

கொச்சி சுங்கவரித் துறை ஆணையர் KN Raghavan அவர்கள் இந்த தங்கக் கடத்தல் அதிகரிப்புக்கான காரணம், கிலோவுக்கு 22000 ரூபாய்கள் பெறுமானமுள்ளதாக இருந்த இறக்குமதி வரி, சுமார் 3 லட்சமாக அதிகரித்ததே என்று கருத்து தெரிவித்தார். நவம்பரில் வெறும் 3 நாட்களே மட்டும் கைப்பற்றப்பட்ட தங்கம், பனிப்பாறையின் சிறு முனை தான். ஆகையால் தங்க இறக்குமதி வீழ்ச்சி கண்டிருக்கிறது என்ற கூற்று, கற்பனையல்லாது வேறல்ல. இந்தக் கற்பனையின் மற்றொரு பக்கம் தான் உண்மை மறைந்திருக்கிறது - அது இந்தியாவில் நிகழும் தங்கக் கடத்தலின் புது அவதாரம். புகட்டப்பட்டிருக்கும் பாடம் தெளிவானது. இறக்குமதி கட்டுப்படுத்தப்பட்டால், கடத்தல் பெருகும் என்பது தான் அது. இதனால் அரசு சாதித்தது என்ன? அதிகார பூர்வமான இறக்குமதியின் உரிமத்தைப் பறிமுதல் செய்து, கடத்தல் தங்கத்துக்கு சிவப்புக் கம்பளம் விரித்து உரிமம் வழங்கப்பட்டிருப்பது தான்.

 

தங்கம் அதிகார பூர்வமானதோ, கடத்தப்பட்டதோ, எதுவாக இருந்தாலும், அது வெளித் துறையில் ஏற்படுத்தும் பாதிப்பு என்னவோ ஒன்று தான். கடத்தல் தங்கத்தை விற்பவருக்கு தங்கத்துக்கான தொகை டாலர்களில் தான் செலுத்தப் பட்டாக வேண்டும். அது இந்தியாவில் ரூபாய்கள் கொடுத்து வாங்கப்பட்டாலும், ரூபாய்கள் ஹவாலா சந்தையில், டாலர்களாக மாற்றப்பட்டு, தங்கத்தை விற்பவருக்கு செலுத்தப்பட வேண்டும்; இது அதிகார பூர்வமில்லாத சந்தையில் டாலர்களின் தேவை அதிகரிப்புக்கு வழி கோலியது.

 

ஹவாலா சந்தையில் டாலரின் தேவை அதிகரிக்கும் போது, அதிகாரபூர்வமான சந்தைகளிலும் டாலரின் மதிப்பு உயர்கிறது; எப்படி தங்கம் கடத்தப்படுகிறதோ, அப்படியே ஹவாலா சந்தையில் இருக்கும் தேவையை பூர்த்தி செய்ய டாலரும் கடத்தப்படுகிறது. ஹவாலா சந்தையில் டாலருக்கு அதிக ரூபாய்கள் கிடைக்கும் போது, இந்தியாவில் வங்கிகள் மூலம் டாலர்களை வைப்பீடு செய்பவர்கள், அதிகார பூர்வமில்லாத சந்தைக்கு தாவுகிறார்கள். இந்த வாடிக்கையான சந்தையிலிருந்து, அதிகாரபூர்வமற்ற சந்தைக்கு டாலர்கள் புலம் பெயர்வது, வாடிக்கையான சந்தையில் டாலர் வரத்தைக் குறைத்து, டாலர் மதிப்பை அதிகரிப்பதோடு, ரூபாயின் வீழ்ச்சிக்கும் காரணமாக அமைகிறது.

 

அப்படித் தான் தாவூத் இப்ராஹிம்களும், ஹாஜி மஸ்தான்களும் செயல்பட்டார்கள் - 1990களின் துவக்க காலம் வரை 40 ஆண்டுகள் வரை தங்கத்தைக் கடத்தி, ஹவாலா டாலர்களாகவும், ரூபாய்களாகவும் மாற்றி வந்தார்கள்; இத்தகைய தங்கக் கடத்தலின் இன்றியமையாத அங்கமாக குற்றக் கும்பல்கள் இருந்தன. தற்போதைய தங்கக் கடத்தலை சிறிய அளவிலான குற்றங்களோடு ஒப்பிட்ட ஒரு அதிகாரி, ‘’தங்கக் கடத்தலில் இருக்கும் லாபம் மிக அதிகம் என்பதால் பெரிய அளவிலான குற்றவாளிக் கும்பல்கள் சம்பந்தப்படும் சாத்தியக் கூற்றை நாம் தள்ளி விட முடியாது,’’ என்றார். அப்படி என்றால் என்ன? தங்கம் குற்றத்தின் துணைவனாக 1990களுக்கு முன்பிருந்த நிலையில், இன்றைய காலகட்டத்தில், தீவிரவாதத்தின் துணைவனாக மாறும் அபாயம் இருக்கிறது.

 

இந்திய பொருளாதார வல்லுனர்கள் மேற்கத்திய பொருளாதார வல்லுனர்கள், சிந்தனையாளர்களை முழுமையாக அடியொற்றி நடக்கும் தன்மை படைத்தவர்கள்; அவர்களைப் போலவே எஃகு, அலுமினியம், செம்பு ஆகியவற்றுடன் தங்கத்தை ஒப்பு நோக்குவார்கள். அதில் தான் சிக்கலே அடங்கி இருக்கிறது - பொருளாதாரக் கோட்பாடுகளில் இருக்கும் தங்கத்துக்கும், மக்களின் நடைமுறையில் இருக்கும் தங்கத்துக்கு இடையில் இருக்கும் வேறுபாடு. இந்திய கலாச்சார வாழ்கையானது தங்கத்தோடு சம்பந்தப்பட்டிருக்கிறது. தங்கம் ஒரு சொத்து மட்டுமல்ல, அது புனிதமானதாக கருதப்படுகிறது.

 

நிதியமைச்சர் கூறுகிறார் - ‘’இந்திய மக்கள் நிறைவேற்றக் கூடிய என் விருப்பம் ஒன்று உண்டென்றால், தங்கத்தை வாங்காதீர்கள்’’ என்பது தான். ஆனாலும் கூட, தேர்தல் ஆணையத்திடம் அவர்கள் கொடுத்திருக்கும் சொத்துக் கணக்கு விபரத்தின் படி, சிதம்பரம் தம்பதிகள் வசம் மட்டுமே 104 சவரன்கள் தங்கம் இருப்பதாக தெரிவித்திருக்கிறார்கள். இதுவே கூட பொருளாதாரக் கொள்கைகளுக்கும், கலாச்சாரப் பழக்கங்களுக்கும் இடையே இருக்கும் மோதலைப் படம் பிடித்துக் காட்டுகிறது.

 

புகையிலைப் பழக்கம் ஆண்டு தோறும் 52 லட்சம் பேர்களைக் கொன்றாலும், ஆண்டு விற்பனையில், 2010ம் ஆண்டில் மட்டும் 72000 கோடி டாலர்கள் பெறுமானமுள்ளதாக; உலக தங்கச் சந்தையை விட 4 மடங்கு அதிகமாக, அதாவது 16000 கோடி டாலர்களாக இருந்தது; ஆனால் புகையிலை விற்பனை 2015 வாக்கில் 89,000 கோடி டாலர்களாக மாறும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது, உலக தங்கச் சந்தையை விட 7 மடங்கு அதிகமாக இருக்குமல்லவா? அப்படி என்றால் புகையிலைப் பழக்கத்தை விட தங்கம் வாங்கும் பழக்கம் மோசமானதா? தங்கத்தின் விற்பனையை விட 6 மடங்குக்கும் அதிகம், விற்பனையில் ஒரு லட்சம் கோடி டாலர்கள் என்று இருக்கும் மதுபானத்தை விடவா தங்க விற்பனை மோசமானது?

 

தங்கம் வாங்குவது வீண் என்றால், கலைப் பொருட்கள் வாங்குவது பற்றி என்ன சொல்ல? இந்த சந்தையின் அளவு 6200 கோடி டாலர்களாக மதிப்பிடப்படுகிறது. இது பங்குச் சந்தைகளை விட சிறப்பாக செயல்படுகிறதே? சந்தைப் பொருளாதாரம் நெறி இயல் சார்ந்த ஒன்று அல்ல - நல்லது கெட்டதை மையமாகக் கொண்டிருப்பது அல்ல. அதே போல, பொதுவுடைமை நிதி மாதிரியிலிருந்து, தளர்த்தப்பட்ட சந்தைகளுக்கு மாறிய போதும் கூட, இந்தியர்கள், பங்குச் சந்தைகளை அதிகம் விரும்புவதில்லை (நவம்பர் 12, 2013). மேற்கத்திய நாடுகளைப் போல, இங்கே தங்கத்துக்கான மாற்றாக பங்குகள் விளங்குவதில்லை.

 

இந்தியாவில் தங்கம் குறித்த கொள்கை முடிவுகளுக்கு கொள்கைகளுக்கு அப்பாற்பட்ட கண்ணோட்டம் தேவை, அடிப்படை மாற்றம் தேவை. ஏன் தெரியுமா? இந்தியா தான் உலகிலேயே தங்கம் நுகர்வோர் பட்டியலில் முதலிடம் வகிக்கிறது - அது உலகின் தங்க சப்ளைகளில் கால் பங்கை வாங்குகிறது. ஆனாலும், உலக தங்க விலைகளில் இது பாதிப்பை ஏற்படுத்தாதது மட்டுமல்லாமல், எதிர்கால தங்க விலையை கணிப்பவர்களின் பிடியில் சிக்கியிருக்கும் அபலையாக இருக்கிறது.

 

தனக்குத் தேவையான பொருளின் விலைகளை எப்படி ஒரு வாங்குபவரால் பாதிக்க முடியும்? பொருள் வாங்குவதைக் குறைப்பதன் வாயிலாகவோ, அதைத் தாமதிப்பதன் வாயிலாகவோ, அவரால் விலைகளைக் குறைக்க முடியும், அதே போல மலிவாக வாங்கும் வகையில் தனது வாங்குவதை குறிப்பிட்ட காலத்தில் செய்ய முடியும்.ஆனால் தனக்கு தேவைப்படும் பொருளின் தாங்கிருப்பை மதிநுட்பத்தோடு சேமித்து வைத்துக் கொண்டால் தான் வாங்குபவரால் தான் வாங்குவதை குறைக்கவோ, தாமதிக்கவோ செய்ய முடியும்.

 

தங்கம் வாங்குபவர் என்ற இந்த நிலையை இந்தியாவுக்கு செயல்படுத்திப் பாருங்கள். இந்திய அரசிடம் போதுமான அளவு தங்கத்தின் தாங்கிருப்பு இருந்தால், அது தனது இருப்பிலிருந்து நுட்பத்தோடு இந்திய நுகர்வோருக்கு தங்கத்தை அளிப்பதன் மூலம் நடப்பு இறக்குமதிகளை குறைக்கவோ, போதுமான அளவு தாமதப்படுத்தவோ முடியும். உலகச் சந்தையில் பெரும் அளவு தங்கம் வாங்கும் நாடு தங்கம் வாங்குவதை தாமதித்தாலோ, குறைத்தாலோ, விலைகளில் வீழ்ச்சி காணும் - இந்த நிலையில் தான் இந்தியா தங்கம் வாங்க வேண்டும்.

 

தனது தாங்கிருப்பை நுட்பமாகப் பயன்படுத்துவதன் வாயிலாக, இந்தியா, தங்கச் சந்தையில் விலை உயர்வை கணிக்கும் போக்கைத் தவிர்க்கலாம். ஆனால் இந்த நுட்பமான தாங்கிருப்பை ஏற்படுத்தாததால் தான் இந்தியாவால் உலக தங்க விலைகளில் பாதிப்பை ஏற்படுத்த முடியவில்லை. மேலும், இந்தியாவின் தங்கம் வாங்கும் திறன், ஒரு நுட்பம் நிறைந்த சொத்தாக இல்லாததோடு, பொருளாதார பிணைப்பாடாகவும் இருக்கிறது.

 

இந்தியர்கள், அவர்கள் பாமரராகட்டும், சீமான்களாகட்டும், உலகின் மிகப் பெரிய தனியார் தங்க சேமிப்பின் சொந்தக்காரர்களாக இருக்கிறார்கள், இது சுமார் 20000 டன்களிலிருந்து 40000 டன்கள் வரை இருக்கிறது. இந்த ஒரு லட்சம் கோடி டாலர் மதிப்புடைய சொத்து, குடும்ப சேமிப்பாகவும், விற்பனைக்குரிய பாதுகாப்பாகவும் இருக்கிறது. அது அந்நிய செலாவணிக்கு ஈடாக இருப்பதால், இதுவே ஒரு உலகாயத சொத்தாகவும் விளங்குகிறது.

 

தனது தங்கம் வாங்கும் சக்தியைப் பயன்படுத்தி, தங்கத்தின் நுட்பமான தாங்கிருப்பை ஏற்படுத்த உதவும் கொள்கைகள் தாம் இந்தியாவின் தற்போதைய தேவை. கடந்த காலத்தில், இந்திய அரசின் தங்க இறக்குமதிக் கட்டுப்பாட்டு நடவடிக்கைகள், இந்த வியாபாரத்தை கடத்தல்காரர்களின் கைகளில் கொண்டு போய் ஒப்படைப்பதில் துணையாகவே இருந்திருக்கின்றன.

 

இப்படியாக மத்திய ரிசர்வ் வங்கியே ஒப்புக் கொண்டுள்ள படி, அத்தகைய நடவடிக்கைகள் எதிர்காலத்திலும் கடத்தல் காரர்களின் கைகளில் தங்க வியாபாரத்தை கொண்டு போய் ஒப்படைப்பதை தவிர எந்த வேறுபட்ட விளைவுகளையும் ஏற்படுத்த வாய்ப்பில்லை. தங்கம் குறித்த ஆழமான பரிசீலனையும், சிந்தனையும், தங்கத்தின் நுட்பமான தாங்கிருப்பை (சேமிப்பை) ஏற்படுத்துவதன் அவசியத்தை, எந்த ஒரு நிதான அறிவு இருக்கும் நபருக்கும் துலக்கிக் காட்டும். அதை எப்படி உருவாக்குவது என்பது தான் விஷயமே. இதற்கு தைரியமும், புதுமையும், ஆக்கபூர்வமான எண்ணமும், சரியான கொள்கைத் தெளிவும் தேவை; இப்படி ஒரு சரியான பார்வை இருந்தால், தற்போது அரசால் தீங்காக கருதப்படும் தங்கம் இந்தியாவின் நிலைத்த செல்வமாக மாறும்.

 

 

ஆங்கில மூலம் : Business Line (The Hindu), November 14, 2013 http://www.thehindubusinessline.com/opinion/columns/s-gurumurthy/stock-up-on-gold-i-say/article5351504.ece?homepage=true

 

தமிழில் : சக்கரத்தாழ்வான்

Read 1253 times
Rate this item
(0 votes)
Last modified on Friday, 10 October 2014 18:15

Email This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

Leave a comment